Haaaay…


Ngayon, bumalik na ako sa pagsusulat ng mga katha at tula. Sa dami kasi ng problema ko ngayon, ang pagsusulat na lang ang nagsisilbi kong “emotional breather” o release.

Ngayon, hindi pa rin tapos ang puso ko sa pagluluksa sa kanyang pagkawala. Ang puso ay ay hindi katulad ng utak; hindi ito nakakalimot. Hindi natin malilimutan ang unang halik, ang unang hawak sa kamay, ang unang pagkakataong ating naramdaman na tayo ay may kasama.

Kaya naman hindi ko rin masisi ang aking sarili kung bakit matapos ng apat na taon, at matapos akong hindian, ay heto pa rin ako, sa isang sulok, umiibig ng walang kondisyon at walang hinihinging pag-ibig na pabalik. Hindi ba’t ganyan naman talaga ang pag-ibig? Walang kondisyon, walang paliwanag.

Hindi ako nagsisisi na sinabi ko sa kanya na mahal na mahal ko siya, kahit na hindi ito tumugma sa nais kong mangyari. Sapagka’t ang puso ko ay lumaya na mula sa tanikala ng pagtatago at pagpapanggap.

Malaya na.

About carlomasajo
I am a 21 year old Fine Arts student from the University of Santo Tomas trying to help this nation become a better one.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: